''Wie ben ik als er niets meer is om aan vast te grijpen?
Wie ben ik als de vrije val ingezet is?
Als dat waar ik mijn identiteit aan verleende niet meer klopt?
Wie ben ik?
Ik?''
#Vrouwenalchemie
Het is de natuurwet van het Vrouwelijke die intrede doet
Een grote verschuiving vind plaats in mij. En godzijdank niet enkel in mij. Ik zie vele een beweging doorgaan. Moeder aarde schud haar diepe gronden, die als een rimpel een verschuiving in mijn gronding teweegbrengt. Die de grond doet trillen en alles dat tastbaar leek ongrijpbaar maakt.
Langzaam valt alles dat niet meer past weg, waarbij controle in paniek om zich heen grijpt. Maar de tijd is daar om plaats te maken. Want controle en overgave gaan niet hand in hand.
Het is de natuurwet van het vrouwelijke die intrede doet.
De stilte wordt hoorbaar, het Zijn voelbaar.
Als ik mijn ogen sluit zie ik mijn kleine meisje rondrennen, van de ene plek naar de andere, zoekende naar dat wat vastgegrepen kan worden. Maar alles lijkt als zand tussen de vingers weg te sijpelen. Fluisterend vertel ik haar, het is tijd lieverd. Rust maar, laat maar los nu… Ik ben er.
De roep van de mind wordt steeds harder, ook hier wordt de noodbel nog even flink aangezet. Twijfel, verwarring en totale black-outs tot gevolg. Het hele scala van de DSM-5 lijkt voorbij te komen. Het probeerde me op alle mogelijke manieren in het Doen te brengen.
Het veilige Doen, waar het voelen in versluierd.
Het Doen als enkel een shot dopamine die zorgt voor een korte high, een geluksmomentje. Doen verandert ons van Be-ings in Do-ings en dat is niet de Be-doe-ling.
Maar nee, deze keer doorbreek ik het geschreeuw.
Niet langer laat ik me leiden en niet langer zal ik lijden door de illusie die de mind mij voorschotelt.
VER-STIL
Vaste kaders gesteld door de maatschappij vertroebelen in het zicht. Het mag anders…
Wie ben ik als er niets meer is om aan vast te grijpen?
Wie ben ik als de vrije val ingezet is?
Als dat waar ik mijn identiteit aan verleende niet meer klopt?
Wie ben ik?
Ik?
En zo zak ik in vertrouwen steeds dieper de overgave in. Laat ik los wat niet meer past - Shedding Skin. Niets blijft ongezien, alsof het binnenste buitenkant wordt, zichtbaar en verwarmt door de zon.
No more hiding.
Naast me hoor ik de fluisteringen van de Sisters die mij voorgingen. Als vroedvrouwen staan ze aan m’n zij.
Zij Weten, zij Vertrouwen, zij Zien.
Het is rauwe rouw dat voelbaar is in m’n hart, diep wetend dat er iets anders ligt te wachten, maar dat enkel afscheid de ruimte vrijmaakt.
Dat wat nog niet zichtbaar is voor het oog is voelbaar in m’n bekken. De donkerte geeft niets weer. Voel maar eerst, voel maar…
Ver-Traag.
Ver-Stil.
Her-Inner.
Het nieuwe is in aantocht.
